Үйл явдал
Шүүгчийн эрх зүйн байдлын тухай хууль болон Нийгмийн даатгалын сангаас олгох тэтгэвэр, тэтгэмжийн тухай хуулийн хоорондын зөрчилдөөн, тэтгэврийн насны босгыг хэрхэн тайлбарлах асуудал. Шүүгчээр ажиллаж байсан иргэн 55 насандаа тэтгэвэр тогтоолгох хүсэлт гаргасан боловч захиргааны байгууллага нь ерөнхий насны хязгаар болох 60 насыг баримтласнаар татгалзсан.
Талуудын байр суурь
- Нэхэмжлэгч: Шүүгчийн эрх зүйн байдлын тухай хуульд заасан 55 насанд хүрсэн шүүгч өөрөө хүсвэл тэтгэвэр тогтоолгох эрх нь шууд үүсэх субьектив эрх бөгөөд захиргааны байгууллагын татгалзсан үйлдэл хууль бус гэж үзсэн.
- Хариуцагч (захиргааны байгууллага): Нийгмийн даатгалын сангаас олгох тэтгэвэр, тэтгэмжийн тухай хуулийн 60 насны нөхцөлийг баримтлах ёстой бөгөөд доод шатны шүүх нь хуулийн заалтыг буруу ойлгож, нас харгалзахгүй тэтгэвэр олгох эрхийг нийт даатгуулагчдад хамааруулж ташаа дүгнэсэн гэж үзсэн.
Шатуудын шийдвэр
Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийг хэрэгсэхгүй болгосон бол давж заалдах шатны шүүх шийдвэрийг хүчингүй болгож, нэхэмжлэлийг хангасан. Улсын дээд шүүх давж заалдах шатны шийдвэрийг хэвээр үлдээж, нэхэмжлэлийг бүрэн хангасан шийдвэрийг баталсан. Шүүх нь процессийн шинжтэй хууль нь материаллаг хуулиар олгосон иргэний эрхийг үгүйсгэх боломжгүй, иргэний эрхийг дордуулсан хуулийн заалтыг хэрэглэхгүй гэж үзсэн.
Хууль зүйн гол дүгнэлт
- Процессийн шинжтэй хууль нь материаллаг хуулиар иргэнд олгосон эрхийг хориглох, үгүйсгэх зорилготой байж болохгүй (Нийгмийн даатгалын сангаас олгох тэтгэвэр, тэтгэмжийн тухай хууль 4).
- Иргэний эрхийг дордуулсан, хязгаарласан хуулийн заалтыг хэрэглэхээс татгалзах ёстой (Монгол Улсын Үндсэн хууль).
- Шүүхийн шийдвэр биелэгдэх боломжтой байх зарчмын үүднээс хуулийн заалтыг нарийвчлан тодруулж, тухайн тохиолдолд хамаарах зөв заалтыг (55 насны нөхцөл) тодорхойлсон (Захиргааны хэрэг шүүхэд хянан шийдвэрлэх тухай хууль 127).
Өөр асуулт байна уу?
Монгол Улсын хууль, тогтоомж, шүүхийн шийдвэрийн санд суурилсан хиймэл оюунаас хүссэн асуултаа асуу
Асуух