Захиргааны хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Ашигт малтмалын тусгай зөвшөөрөл цуцлах тухай захиргааны актын хууль ёсны байдал. Ашигт малтмалын эзэмшигч нь олборлолт хийсний дараа байгаль орчныг нөхөн сэргээх үүргээ биелүүлээгүй, хөрс болон усны голидрол тасалдсан, хүнд металл их хэмжээгээр илэрсэн нөхцөл байдал тогтоогдсон тул захиргааны байгууллага тусгай зөвшөөрлийг цуцлах шийдвэр гаргасан байна.

Талуудын байр суурь

• Нэхэмжлэгч: Тусгай зөвшөөрөл эзэмшигч нь хуульд заасан үүргээ биелүүлээгүй гэх үндэслэлээр төрийн байгууллагын цуцлах шийдвэр нь хууль бус, нотлох баримт хангалтгүй гэж үзэв.
• Хариуцагч (захиргааны байгууллага): Ашигт малтмалын тухай хууль, Соёлын өвийг хамгаалах тухай хуулийн дагуу соёлын өв илэрсэн үед үйл ажиллагаагаа зогсоож, мэдэгдэх ёстой байсан тул тусгай зөвшөөрлийг цуцлах нь үндэслэлтэй гэж үзэв.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх нэхэмжлэлийг ханган, тусгай зөвшөөрлийг цуцлахыг даалгасан бол давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг өөрчилж, тусгай зөвшөөрлүүдийг хүчингүй болгохыг тогтоосон. Шүүх ашигт малтмалын ордын стратегийн ач холбогдолтой байх нь тусгай зөвшөөрөл эзэмшигч байгаль орчныг нөхөн сэргээх үүргээ биелүүлээгүй, байгаль орчинд хохирол учруулсан үйлдлийг үгүйсгэх үндэслэл болж чадахгүй гэж дүгнэв.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Ашигт малтмалын ордын шинж чанар, нөөцийн хэмжээтэй холбоотойгоор стратегийн ач холбогдолтой эсэхийг эрх бүхий байгууллага тогтоосон нь тусгай зөвшөөрөл эзэмшигч байгаль орчныг нөхөн сэргээх үүргээ биелүүлээгүй, байгаль орчинд хохирол учруулсан үйлдлийг үгүйсгэх үндэслэл болж чадахгүй (Ашигт малтмалын тухай хууль 56.1.5).
• Ашигт малтмалын ордын стратегийн ач холбогдолтой байх нь тусгай зөвшөөрөл эзэмшигч байгаль орчныг нөхөн сэргээх үүргээ биелүүлээгүй, байгаль орчинд хохирол учруулсан үйлдлийг үгүйсгэх үндэслэл болж чадахгүй тул тусгай зөвшөөрлийг цуцлах нь шударга ёсны зарчимт нийцнэ (Ашигт малтмалын тухай хууль 56.1.5).
• Байгаль орчныг нөхөн сэргээх үүргээ биелүүлээгүй тул иргэдийн эрх, байгаль орчныг хамгаалах үүрэг нэн тэргүүнд хамгаалагдах ёстой (Монгол Улсын Үндсэн хууль 17.2).