Нийслэлийн Эрүүгийн хэргийн давж заалдах шатны шүүхийн Магадлал

Үйл явдал

Хүн байнга амьдрах зориулалттай орон байранд нэвтэрч хулгайлах гэмт хэргийн бүрэлдэхүүн, ялангуяа "нэвтэрч" гэх үйлдлийн эрх зүйн шинж чанарыг тодорхойлох маргаан. Шүүгдэгч хохирогчийн цоожтой, хүн байнга амьдардаг гэрийн тооноор хууль бусаар нэвтэрч, дотор байсан эд хөрөнгийг авсан. Хохирогч болон шүүгдэгч хоорондын өмнөх дотно харилцаа, түлхүүр солилцооны түүхтэй холбоотойгоор шүүгдэгч зөвшөөрөлгүй нэвтэрсэн эсэх, хулгайлах сэдэлтэй байсан эсэхэд маргаан үүссэн.

Талуудын байр суурь

• Шүүгдэгч: Гэм буруугийг үгүйсгэж, гэрт унтаж амрах, хохирогчтой уулзах зорилгоор нэвтэрсэн, хулгайлах сэдэлгүй байсан гэж үзсэн. Мөн хохирогчийн өмнө нь түүнд гэрийн түлхүүр өгсөн, хамт амьдарсан тул нэвтэрч болох нөхцөл бүрдсэн гэж тайлбарласан.
• Прокурор: Шүүгдэгч хохирогчийн зөвшөөрөлгүйгээр цоожтой гэрийн тооноор нэвтэрч, эд хөрөнгийг хууль бусаар авсан гэмт хэрэг үйлдсэн гэж үзэж, анхан шатны шийдвэрийг хэвээр үлдээх саналтай байв.

Шатуудын шийдвэр

Анхан шатны шүүх шүүгдэгчийг гэм буруутайд тооцож, хорих ял оноосон. Давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шийдвэрийг хэвээр үлдээж, гомдлуудыг хэрэгсэхгүй болгосон. Шүүгдэгч хохирогчийн зөвшөөрөлгүйгээр цоожтой, хүн байнга амьдардаг гэрийн тооноор хууль бусаар нэвтэрсэн тул Эрүүгийн хуулийн 17.1 дүгээр зүйлийн 2 дахь хэсгийн 2.1 дэх заалтад заасан "хүн байнга амьдрах орон байранд нэвтэрч" хулгайлах гэмт хэргийн шинжийг бүрэн хангасан гэж дүгнэв. Хэргийн нотлох баримтууд зөрүүгүй, шүүгдэгчийн гэм буруугийг тогтооход хангалттай байсан тул доод шатны шүүхийн тогтоосон бодит байдал, хууль зүйн үндэслэл зөв гэж үзэв.

Хууль зүйн гол дүгнэлт

• Хүн байнга амьдрах зориулалттай орон байранд нэвтэрч хулгайлах үйлдлийг үйлдсэн тохиолдолд Эрүүгийн хуулийн 17.1 дүгээр зүйлийн 2 дахь хэсгийн 2.1 дэх заалтаар хариуцлага хүлээлгэнэ. Орон байр гэдэгт хүн байнга буюу түр амьдрахад зориулагдсан төрөл бүрийн орон сууц, байшин, гэр зэргийг ойлгоно.
• Шүүгдэгч хохирогчийн зөвшөөрөлгүйгээр цоожтой гэрийн тооноор хууль бусаар нэвтэрсэн тул тухайн үйлдэл нь Эрүүгийн хуулийн 17.1 дүгээр зүйлийн 2 дахь хэсгийн 2.1 дэх заалтад заасан гэмт хэргийн шинжийг агуулсан гэж дүгнэв.
• Шүүх хэргийн бодит байдлыг талуудын мэтгэлцээний үндсэн дээр тогтоох үүрэгтэй бөгөөд нотлох баримтууд агуулгын хувьд зөрүүгүй, шүүгдэгчийн гэм буруугийг тогтооход хангалттай байх үед доод шатны шүүхийн шийдвэрийг хэвээр үлдээх нь зүйтэй (Эрүүгийн хэрэг хянан шийдвэрлэх тухай хууль 1.7, 16.15).