ХЭРГИЙН ТАНИЛЦУУЛГА: Нэхэмжлэгч нь шийдвэр гүйцэтгэгчийн гаргасан эд хөрөнгө хураах тогтоолыг хүчингүй болгуулахыг шаардсан. Тэрээр хураагдсан амралт сувиллын газрын хөрөнгүүд нь өөрийнх нь гэр бүлийн хамтран өмчлөх дундын хөрөнгө бөгөөд зөвхөн нөхрийнх нь үүсгэн байгуулсан компанийн өмч биш гэж маргасан. Хариуцагч нь өмнөх шүүхийн хүчин төгөлдөр шийдвэрийг үндэслэн, нэхэмжлэгчийн нөхрийн үүсгэн байгуулсан компанийн өрийг барагдуулах зорилгоор барьцаанд байсан эд хөрөнгийг хуулийн дагуу хураан авсан гэж тайлбарласан.
АНХАН ШАТ: Анхан шатны шүүх нэхэмжлэгчийн нэхэмжлэлийг бүхэлд нь хэрэгсэхгүй болгосон. Шүүхийн шийдвэр гүйцэтгэх тухай хуулийн 44.3-т заасан, шийдвэр гүйцэтгэгчийн үйл ажиллагаанд 7 хоногийн дотор ахлах шийдвэр гүйцэтгэгчид гомдол гаргах шаардлагыг нэхэмжлэгч зөрчсөн гэж үзсэн.
ДАВЖ ЗААЛДАХ ШАТ: Нэхэмжлэгч анхан шатны шүүхийн шийдвэрийг эс зөвшөөрч давж заалдсан. Тэрээр Шүүхийн шийдвэр гүйцэтгэх тухай хуулийн 122.3-т зааснаар бие даасан шаардлага гаргах эрхтэй гуравдагч этгээдэд 44.3 дахь заалт хамаарахгүй байтал анхан шатны шүүх үүнийг анхаарч үзээгүй гэж маргасан. Давж заалдах шатны шүүх анхан шатны шүүхийн шийдвэрийг хэвээр үлдээж, нэхэмжлэгчийн гомдлыг хангахгүй орхисон.
ҮНДЭСЛЭЛ: Шүүх өмнөх шүүхийн шийдвэрүүд хүчин төгөлдөр, шийдвэр гүйцэтгэгчийн үйл ажиллагаа хуульд нийцсэн гэж дүгнэсэн. Нэхэмжлэгч нь шийдвэр гүйцэтгэлийн ажиллагааны гуравдагч этгээдийн хувьд Шүүхийн шийдвэр гүйцэтгэх тухай хуулийн 44.3-т заасан 7 хоногийн дотор ахлах шийдвэр гүйцэтгэгчид гомдол гаргах хугацааг зөрчсөн нь анхан шатны шүүхийн зөв дүгнэлт байв. Мөн хуулийн 122.3 дахь заалтын тайлбар нь нэхэмжлэгчийн тохиолдолд хамаарахгүй гэж үзэж, анхан шатны шүүхийн шийдвэрийг хууль зүйн үндэслэлтэй хэмээн хэвээр үлдээсэн. Давж заалдах гомдолд дурдагдсан үндэслэлүүд нотлогдоогүй тул гомдлыг хангах боломжгүй гэж үзжээ.
Өөр асуулт байна уу?
Монгол Улсын хууль, тогтоомж, шүүхийн шийдвэрийн санд суурилсан хиймэл оюунаас хүссэн асуултаа асуу
Асуух